Tree

water bij de wijn(haven)

Wekelijkse blog over het leven in quarantaine van de Wijnhaven. 

Juliska Wijsman schrijft in gedetailleerde wijze over het leven in de anderhalvemetermaatschappij.

Wil je meer van haar lezen, bezoek haar website:

koeienlettersopmaat.nl

Water bij de Wijn(haven)

#7 | Een open deur

Maandag 1 juni 2020, even voor twaalf uur ’s middags. Dit is het moment waar we allemaal naar uitkeken. De Wijnhaven is zevenenzeventig dagen lang dicht geweest. Dat is nog nooit eerder gebeurd.

Marije en Kim kijken naar buiten. In koor slaken ze een diepe zucht, dit keer van ontlading en een beetje zenuwen. Hebben we wel overal aan gedacht? “Staat er genoeg ontsmettingsmiddel klaar overal?” vraagt Marije. “Ja, een heleboel” verzekert Kim. “Kloppen de looproutes wel?” vuurt ze terug. “Ja, die hebben we toch allemaal nagelopen.” 

Kim tuurt achterom door het kijkgat van de keukendeur. Barry kijkt haar aan en knikt: de keuken is er klaar voor. Ze knikt terug. Dan opent Marije de deuren, een voelbaar geladen handeling. Er gebeurt niets. Even, heel even, lijkt het of ze zich vergist hebben in de datum, of in de tijd. Maar om vijf over twaalf komen daar dan de eerste gasten aan. “Twee cappuccino alsjeblieft,” zegt de man met amper in toom te houden enthousiasme. Het klinkt Marije als muziek in de oren. Wie had gedacht dat een cappuccino maken zo veel voldoening kon geven?

Er komt nog een tafeltje bij, en nog een. Dan vijf tegelijk. Het is echt waar, we kunnen er niet meer omheen: we zijn weer open!

Gelukkig is daar ook Robin om extra handen te bieden. Want behalve cappuccino’s, lekkere lunches en eindelijk weer vers getapte biertjes maken en brengen, moeten álle gasten een formulier ondertekenen om te verklaren dat ze geen griepachtige verschijnselen hebben of net hebben gehad. En alle gasten die met meer dan twee personen komen moeten op nog een formulier aantonen met hoeveel verschillende huishoudens ze er zijn. Daarbij wordt alles vaak en grondig gereinigd en gedesinfecteerd, en wordt zelfs tussendoor een bestelling van de webshop nog weggebracht. Een extra paar handen is dus geen overbodige luxe.

De lunch is druk, er moet hard worden gelopen (en gepoetst). Maar het loopt, zeker voor de eerste in zevenenzeventig dagen, voorspoedig. Maureen arriveert en merkt het ook aan de gasten. Ze houden zich netjes aan de looproutes, zoals de zijingang voor het toilet, vullen zonder protest de formuliertjes in en houden afstand op het terras. En bovenal: wat zijn ze allemaal blij!

Aan het einde van de middag arriveert de versterking, de wisseling van de wacht. Ieder personeelslid begint zijn dienst met een soort vlinders in zijn buik. Zekere zenuwen, want je kunt je nog zo goed voorbereiden maar hoe zou het allemaal lopen in de praktijk?

Hoewel alle tafels in het café en het restaurant netjes op afstand van elkaar staan, blijven ze leeg. Het is zó lekker weer, ook ’s avonds, dat het terras de hele avond gevuld is. Van een frisse zondagmiddag in maart zijn we plots beland op een drukke zomerse junidag, alsof we een sprong in de tijd hebben gemaakt. Het lijkt erop dat die toekomstbril best aardig werkte… misschien tijd voor een patent?

Even een pauze om op adem te komen. Maureen staat met een welverdiend kopje koffie in de deuropening en kijkt over het terras. Het aantal zitplaatsen is misschien gereduceerd, het terras lijkt wel groter. De tafels staan tot halverwege de brug en ook nog langs de hele zijgevel op de Nieuwstraat. Ze wandelt tussen de tafels door – in de goede looprichting natuurlijk – en kijkt om naar de Wijnhaven. Het pand zelf lijkt weer te stralen. Boven in het zolderraam is nog net een oranje flits te zien. Het lijkt erop dat die grote dikke leeuw even uit zijn winterslaap is gekomen om dit historische moment te aanschouwen.

Wát een dag. Het is rennen, springen, vliegen, poetsen, ontsmetten en weer doorgaan. Doodop en voldaan wordt heel laat in de avond de deur op slot gedraaid. De eerste kennismaking met ‘het nieuwe normaal’ is ronduit succesvol verlopen.

 

Het einde van de quarantaine is aangebroken. Dat betekent ook dat dit de laatste blog is in deze serie. Blijf mijn website in de gaten houden, want vanaf volgende week blog ik vrolijk verder over de avonturen van Koe in het leven buiten de Wijnhaven. Want het leven in de Wijnhaven kunnen we met zijn allen weer lekker meemaken.

---------------------------------------------------------------------

 

#6 | Door een gekleurde bril

Het is laat in de middag op een zaterdag, midden in april, wanneer ik over straat loop. De al warme lentezon prikt voorzichtig door de wolken en verlicht de klinkers van de binnenstad. Het is rustig op straat, leeg. Ik strijk neer op het bankje op de Warmoesbrug. Een enkele voorbijganger laat zijn hond uit. Voor me staan stapels terrasstoelen, omsingeld door een leger van pas opgeschuurde, aan elkaar geketende terrastafels. Mijn ogen glijden van de plek waar een terras hoort te staan naar de plek waar de drankjes vandaan horen te komen. Een stille bedrijvigheid is gaande in de Wijnhaven, weet ik, maar de deur is gesloten. De klok van de Nieuwe Kerk slaat vier uur. Met een vertraging van enkele seconden volgt schuin achter me de klok van de scheve Oude Kerktoren. Nooit eerder zag ik een zaterdagmiddag op deze plek zo verlaten.

Ik rommel wat in mijn tas en even later vind ik wat ik zoek: mijn geschiedenisbril. Ik zet hem op mijn neus, het beeld voor mij verandert. Het is het jaar 1543. Op de hoek rechts van mij staat een statig gebouw. Het lijkt behoorlijk op wat ik als de Wijnhaven ken. Maar hoe zag het eruit in aanbouw? Ik ga nog wat verder terug, naar 1536. Verstijfd van angst kijk ik om me heen, naar een wereld die in brand staat. Ik zie de kerktoren omringd door vlammen, mensen gillen en rennen hun houten, met stro bedekte huizen uit. Overal om me heen raast de vuurzee. Door de woeste oranje waas zie ik niet of het pand op de hoek er nog – of al – staat.

Snel stuur ik de bril weer wat jaren vooruit. Door de schrik weet ik niet precies in welk jaartal ik ben beland, maar het zal omstreeks de jaren 1680 zijn. Het huis op de hoek draagt de naam “De Spaense Vloot” – misschien naar de overwinning op de Spaanse Armada een eeuw eerder? Over de keien kletteren door paarden getrokken karren. Mensen haasten zich naar de Grote Markt om hun wekelijkse proviand in te slaan. Niemand kijkt op of om naar het grote woonhuis op de hoek. Een paar decennia later blijkt de Spaense Vloot een koffiehuis geworden. Is het pand dan sinds 1705 al een horecaonderneming? Ik kijk eens verder door de tijd. Het pand op de Wijnhaven ziet er in 1813 niet meer uit als een koffiehuis. Op de zijgevel staat in grote witte letters “Apotheek”. Door de hoge, niet geruite ramen is een flinke apothekerskast te zien, tot de nok gevuld met gelabelde en in grootte variërende potjes. Een gevoel van herkenning knaagt aan me, dan weet ik het. Deze kast heb ik zien staan in Haarlem, nota bene, in het Frans Hals Museum.

Dan hoor ik de kerkklok weer slaan, vijf uur! Oeps, de tijd vliegt écht… Nog snel spring ik anderhalve eeuw verder naar 1961. Het pand, dat nu de naam restaurant De Prinsenvloot draagt, is grondig gerenoveerd. In de voorgevel prijken nu weer de vele kleine ruitjes in de hoge ramen, geheel in de stijl van de vergane Gouden eeuw. Ik weet dat het gebouw sinds 1981 het huidige café de Wijnhaven huist dus ik zet mijn bril weer af. Het jaren ’60 rumoer verstomt en ik kijk weer naar een leeg, zonovergoten terras. Zucht… hoe zou het zijn geweest, hier in de 21e eeuw, als er geen pandemie was uitgebroken?

Kijk, dat komt goed uit. Ik heb net een nieuwe bril op de kop getikt. Het nieuwste van het nieuwste, met een heuse coronafilter. Ik zet hem op en zie de wereld zoals hij had moeten zijn. Mijn uitzicht over de gracht wordt verdoezeld door een marktkraampje vol oude stripboeken. Tussen de planken van de kraam door zie ik een vol terras met blije mensen, etend, drinkend, lachend, genietend. Personeel loopt af en aan door de openstaande deuren van het statige pand van de Wijnhaven, met volle dienbladen en een herkenbare blik op hun gezicht. Concentratie in de ogen, want het is druk en er moet hard worden gelopen, maar genot op de rest van het gezicht, want het is druk en gezellig en lekker weer. De straten zijn vol mensen, lege tafels op het terras worden in een oogwenk weer bezet door de volgende levensgenieters. Toeristen struinen langs de kraampjes van de antiekmarkt, strijken neer voor een typisch Nederlands biertje of een kopje koffie met taart en bewonderen de 16e-eeuwse gevel.

Het ziet er heerlijk uit, maar de gezellige massa lost voor mijn ogen op zodra ik de bril weer afzet… Een groepje duiven fladdert verschrikt op als er een eenzame skateboarder langs raast. Ik zie in mijn tas nog één bril liggen, maar het is een prototype. Dat zijn eigenlijk alle toekomstbrillen, want de toekomst valt natuurlijk niet te voorspellen. Het is alsof ik zonder bril door de toekomstbril kijk, het beeld is onscherp. Ik zie het terras weer staan op de brug, de deuren en ramen van de Wijnhaven wagenwijd open. Er staan minder tafels, met meer ruimte ertussen. Maar er zitten mensen aan de tafels, de zon schijnt, ze hebben eten en drinken en kijken tevreden. Laten we hopen dat dit beeld de komende weken scherper wordt. We zullen het moeten afwachten… Over een paar jaar verwacht ik met de geschiedenisbril te kunnen terugkijken op een korte periode van stilte in 2020. Dan hoop ik dat het raar voelt om zo’n lege binnenstad te zien, omdat dat eigenlijk nooit gebeurt.

 

---------------------------------------------------------------------

 

#5 | Bezorgen voor beginners

Voor iedereen die een café of restaurant heeft, ruim twee maanden geleden zijn deuren moest sluiten, in een paar dagen tijd een complete webshop heeft gebouwd, plotseling ook daadwerkelijk bestellingen thuis moest gaan bezorgen en géén ervaren bezorgservice heeft, is hier een even bondig als handig stappenplan. Een how-to, een handleiding, over Het Bezorgen. Daar komt namelijk veel meer bij kijken dan je denkt. Volg deze stappen en binnen no time bezorg je zo soepeltjes als de Wijnhaven dat doet.

  • Allereerst is een functionerende webshop van belang. Tegenwoordig en zeker nu gaat tenslotte alles online. Als je voorafgaand aan de horecasluiting nog geen webshop had, zorg dan dat je de IT-kennis van je medewerkers benut. Geen IT-nerd tussen je personeel? Wijs dan iemand aan met gevoel voor design en laat diegene de kennis opdoen die nodig is. Kan dat ook weer op hun CV.
  • Begin makkelijk. Zet bijvoorbeeld eerst alle premium frisdranken, flesbieren en wijnen online. Voeg daarna steeds wat meer gerechten toe. Een actieve houding op sociale media is aan te raden.
  • De eerste bestelling is spannend. De juiste producten verzamelen en leuk inpakken is slechts het begin. Laad de bestelling in je vervoersmiddel. Flessen drank bungelend aan je schouder in een canvas Wijnhaventasje terwijl je op je racefiets zit, is op zijn zachtst gezegd niet ideaal. Trommel daarom al je collega’s op met mandjes op hun fiets. Heeft het merendeel van je personeel geen mandje op de fiets, omdat ze blijkbaar niet bij de hippe helft van de jongerensamenleving horen? Wees creatief! 
  • Om je als ludiek bedrijf te differentiëren van ‘echte’ bezorgbedrijven is het essentieel om het aantal roekeloos bestuurde brommers en maximaal toegestane snelheid overtredende elektrische fietsen te beperken. Een rammelende swapfiets met haastig gemonteerd mandje voorop is een goede manier om de reputatie van je café te waarborgen. 
  • Heb je toegezegd op bestellingen die verder weg zijn dan twintig minuten fietsen? Dan is het raadzaam om gebruik te maken van een auto. Neem bij voorkeur de Mercedes van de baas. Bij te veel bestellingen voor één auto kun je altijd een oud rood Peugeotje ernaast inzetten. Vergeet niet je routeplanner in te stellen op ‘auto’ in plaats van ‘fiets’. Ook in Delft zijn er fietspaden waar geen Mercedes overheen past en zelfs geen Peugeot 205.

 

Tot slot een aantal Tips & Tricks voor tijdens het bezorgen: 

  • Zit je door de coronacrisis te veel en te lang stil en ben je toe aan wat meer beweging? Laat dan een deel van de bestelling achter zodat je weer terug moet fietsen. Laat vervolgens je plastic handschoentjes liggen en keer pas terug als je bijna je bestemming hebt bereikt.
  • Een bestelling bezorgen in Tanthof? Laat je collega’s te allen tijde weten waar je bent. Google Maps heeft zo’n handige ‘deel-je-locatie’-functie. Grote kans namelijk dat je in deze jaren ’70 bloemkoolwijk niet op eigen kracht de weg terug kan vinden. Je loopt een reëel risico om urenlang rond te dwalen, en dan moeten andere mensen heel lang wachten op hun bestelling.
  • Behandel je gasten zoals je dat ook in je café zou doen. Toegegeven, aan een tafel op het terras zul je waarschijnlijk minder vaak gasten in badjas gekleed treffen. Ook zie je als het goed is niet zo vaak totaal overdonderde en blij verraste gezichten omdat je gasten niet weten dat ze iets hebben besteld. Dat betekent niet dat je je gebruikelijke service achterwege hoeft te laten, maak dus net zulke gezellige praatjes als je op het terras zou doen.
  • Wil je een collega een hak zetten, bijvoorbeeld omdat zij je ’s avonds altijd de terrastafels laat kettingen? Schrijf dan een totaal ander adres op de bestelling die je lieftallige collega op het punt staat te bezorgen. Doe vervolgens alsof je dit echt niet expres deed of in de gaten had, of geef een andere collega de schuld. Of de baas, dat mag altijd.

De belangrijkste tip bij het bezorgen is toch wel: bezorg met plezier. Houd vast aan de gedachte dat jouw gasten jou net zo veel missen als jij hen. Geef je gasten het gevoel dat ze weer even in hun favoriete kroeg zitten. We zeggen niet voor niets: Haal de Wijnhaven in huis!

---------------------------------------------------------------------

 

#4 | “Ja, ik wil”

Op een koude ochtend in oktober wordt hij wakker. Het is vijf over acht. Om tien uur begint zijn dienst in de Wijnhaven, dus hij heeft nog even voor hij naar de trein moet. Naast hem ligt een vrouw nog diep in slaap. Hij kijkt naar haar, schrikt even van het gevoel dat hem op dat moment overweldigt. Maar hij weet het zeker: dit is de vrouw met wie hij de rest van zijn leven wil zijn. In zijn hoofd vormt zich een plan.

Diep teleurgesteld gaat Dennis op een dag vijf maanden later op weg naar huis. De perfecte ring ligt weliswaar opgeborgen op een plek waar Kelly hem niet zal vinden, maar zijn plan is zojuist in het water gevallen. Door de uitbraak van het coronavirus kan het feest niet doorgaan. Het feest met alle vrienden en familie, waarop hij een grandioos huwelijksaanzoek gepland had staan. Niet de grootste ramp, weet hij, maar hoe moet hij nu aan de vrouw van wie hij houdt vragen om voor altijd de zijne te blijven? Goed, denkt Dennis, ze gaat nergens heen. Ik wacht wel tot de wereld niet meer op zijn kop staat.

Weken verstrijken. Geen horeca, geen evenementen met veel mensen. Een groot feest lijkt langer op zich te laten wachten dan hij had gedacht. Intussen ligt ergens in een laatje een verlovingsring te verstoffen. Dennis neemt een besluit. Het wordt geen grootse aanpak met veel bombarie en alle dierbaren en bekenden eromheen, maar een intiem diner voor twee.

Op de ochtend van vrijdag 1 mei is het zover. Dennis heeft een uitgebreid maal samengesteld en staat op het punt alle ingrediënten in huis te halen. “Schat, ik ga boodschappen doen, tot zo!” Net als hij de deur uit wil stappen, slaat onheil toe.

“Neem je voor drie mee?” vraagt Kelly. Dennis kijkt haar niet begrijpend aan. “Je weet dat ik zo mijn moeder ga halen, toch? Ze blijft het hele weekend.” Wie had gedacht dat onheil in de vorm van je schoonmoeder kan verschijnen... Dit verpest alles! In mineur haalt Dennis dan maar een stamppotje met gehaktbal, dat lust zijn schoonmoeder zo graag.

Dan is eindelijk de dag aangebroken. Driemaal zou scheepsrecht zijn, dus nu moet het toch lukken? Het is donderdag 8 mei, nergens zijn schoonmoeders of virussen te bekennen om de sfeer te verpesten. Dennis heeft zijn (hopelijk) aanstaande verloofde verteld dat hij graag wat gerechten voor de Wijnhaven wil uitproberen, of ze als proefpersoon wil fungeren alsjeblieft? Dat laat Kelly zich uiteraard geen twee keer vragen.

Nietsvermoedend verorbert ze de gebakken biefstuk in groene kruidenkorst met gegrilde witte asperges en teriyaki-mayonaise. Bij Dennis slaan dan echt de gezonde zenuwen toe wanneer hij quasinonchalant de varkenshaasmedaillon omwikkeld met spek voorzet, vergezeld met gebakken krieltjes, groene asperges en een licht pittige jus. De daaropvolgende likeur 43 soufflé heeft Dennis een dag eerder uitgebreid geoefend, dus daar hoeft hij niet meer nerveus over te zijn. Verzadigd neemt Kelly haar laatste hap. Dit is het, denkt Dennis. Hij begint te praten, terwijl hij naar haar gezicht blijft kijken. “Al acht jaar zijn we nu samen,” begint hij. Ze glimlacht breed. “Jij vult mijn leven aan en ik hou van je.” Kelly lacht breder en fronst tegelijkertijd haar wenkbrauwen. Waar gaat dit heen, ziet hij haar denken.

“Ik wil de rest van mijn leven met jou delen.” Hij pakt haar hand vast zodat ze met hem op moet staan. Haar ogen worden groot nu ze lijkt te beseffen wat er op het punt staat te gebeuren. Zijn opwinding nauwelijks bedwingend zakt Dennis op één knie en haalt de ring tevoorschijn. Dan spreekt hij de woorden die hij de afgelopen weken, nee, maanden, zo vaak in zijn hoofd heeft gezegd.

“Wil je met me trouwen?” Zijn hart slaat twee slagen over en hij kijkt in haar ogen, die zich vullen met tranen. Tranen van geluk, van vreugde, van liefde, want haar antwoord is volmondig: ja.

---------------------------------------------------------------------

 

#3 | The day after

Een flinke kater betekent in mijn geval vaak dat ik een hele gezellige avond achter de rug heb. Dat is meestal het geval, want als ik een zodanige hoeveelheid alcohol drink dat een kater wordt veroorzaakt, ben ik in het gezelschap van vrienden op de sportclub of in een sfeervolle kroeg – zoals de Wijnhaven – en heb ik het doorgaans naar mijn zin. Daarbij heb ik best een vrolijke dronk. Maar de associatie van een kater met een leuke avond is een valse aanname. Wat de kater mij eigenlijk vertelt is dat ik te veel alcohol heb gedronken. Met de jaren heb ik dan (meestal) geleerd om die avond net zo gezellig te laten zijn met een paar biertjes minder. De hoofdpijn van the day after heeft me dat doen inzien. Het biedt me het perspectief dat het de volgende keer beter kan.

De day after is tegelijkertijd het moment om jezelf weer te herpakken. Misschien was het avondje uit het moment om je even te laten gaan, alles te vergeten. Dan is het de volgende ochtend onvermijdelijk tijd om weer terug te gaan naar het echte leven. De volgende dag is de tijd van reflectie, verwerking, een nieuwe start.

Maandag 16 maart was de day after de horecasluiting. Dat voelde als een behoorlijke kater, maar dan zo één waar je je zo beroerd van voelt dat je spontaan weer wil gaan drinken. Er was echter geen tijd om bij de onverkochte pakken koffie neer te zitten. Marije was duidelijk in haar aankondiging: de Wijnhaven gaat dóór.

Eerst was het tijd voor een beetje schadebeperking. Terwijl het vaste personeel werd opgetrommeld om alvast een aanzienlijke schoonmaak te beginnen, mocht de rest zich vanaf 12 uur melden om de dagverse producten op te komen halen. Barry en Robin coördineerden al het eten in de koelingen. Vergenoegd stopte Daniëlle zich een bos groene asperges toe en Martijn verheugde zich nu al op de gemarineerde zalmfilet met risotto die hij die avond zou eten. Verse koffiebonen verdwenen al snel bij Maureen in de tas en trouwe vegetariër Carmen werd heel blij van een paar komkommers en een grote bak quinoa salade. Een kleine troost voor het lekkere personeelseten van Barry en Dennis dat even gemist moest gaan worden. Intussen zat het managementteam al bij elkaar om zich te herpakken. Drie weken dicht, het is te overzien, dachten we.

Inmiddels is het 5 mei, acht weken later. We vieren voor de 75ste keer onze bevrijding. De afgelopen weken hebben we in zekere zin ervaren hoe het is om beperkt te worden in onze bewegingsvrijheid. Maar een vergelijking maken tussen deze pandemie en een vernietigende oorlog met meer dan 72 miljoen slachtoffers, vind ik ver gaan. Zoals onze koning treffend verwoordde: we maken nu zelf een keuze, in het belang van leven en gezondheid. Toen werd de keuze voor ons gemaakt.

Desalniettemin blijkt eens te meer hoe belangrijk vrijheid voor ons is. We verlangen naar de bevrijding van het virus. Straks komt de dag ná de coronacrisis. Wat zullen we dan denken, dan voelen? Wij snakken naar zo’n day after die voelt alsof we een gezellig feestje hebben gehad. Aan ons nu de taak om, tot die dag van de kater aanbreekt, te zorgen dat we van het leven een feestje maken. Zullen we dan zelf de slingers maar ophangen?

                                                      ---------------------------------------------------------------------

#2 | Lang leve de koning

          

Hoog bovenin op de donkere zolder van een statisch pand aan de Wijnhaven in Delft staat een grote stoffige doos. Als je heel zachtjes de zolder op sluipt en even muisstil blijft staan, hoor je misschien een zacht gesnurk. Het komt uit die doos…

Het is 27 april 2020. Het gesnurk is zojuist gestaakt. Een luide geeuw, de doos gaat langzaam open. Wat net ontwaakt lijkt te zijn uit een winterslaap, strekt zijn oranje poten voor zich uit. Hij likt zijn oranje vacht schoon, zwiept zijn oranje staart heen en weer en schudt zijn oranje manen uit. Loekie de oranje leeuw is klaar voor Koningsdag.

Na een verkwikkende slaap denkt hij nog eens terug aan zijn droom, over voorgaande koningsdagen. Want wat is dat toch altijd een feest! Nog vers in zijn geheugen staat het podium midden op de brug, het terras en de hele straat vol met mensen, Robin en Nadia óp de buitenbar, ieder zwaaiend met een grote Brand-parasol op het ritme van de aanstekelijke deuntjes van Dann Hill, de rockende band op het podium. Loekie de leeuw denkt terug aan het moment dat hij zelfs eventjes mee mocht zingen, toen de band Radio Venus de show stal. Hij sluit even zijn ogen. In zijn herinnering ziet hij René, op het podium met zijn geliefde gitaar, zingend, lachend, genietend van de muziek en het publiek en van zijn bandgenoten en de sfeer en van het leven. Dat deze dag toch weer gevuld mag worden met muziek, gelach en genot, denkt de leeuw.

 Hij staat op en loopt naar beneden. Zijn oranje staart opkrullend ploft hij neer aan tafel 14 met een kop koffie en de krant. Hij schrikt. De wereld is vandaag anders dan hij is gewend. Een pandemie! Geen Koningsdag, maar woningsdag. Een anderhalvemetermaatschappij?! Al snel beseft de leeuw dat het dit jaar helemaal anders wordt. Hij belt direct Arjen en Marije op en laat zich bijpraten. Zijn schrik bedaart: het wordt dit jaar anders, maar niet minder feestelijk! Zo te horen kan hij vast beginnen met de bitterballen in het vet gooien. Zou het al tijd zijn voor een biertje?

Zodra Loekie zich heeft herpakt stapt hij op zijn fiets richting de Steck. Daar zit Martijn, met een koninklijke snor en een passende rood-wit-blauwe hoofdband, al uitgebreid te testen en te interviewen. Hij leidt vandaag het ‘Ik Willem Thuis’-programma in goede banen: een samenwerking van de Steck, de Bebop en de Kurk in de Kromstraat en de Wijnhaven, die ervoor zorgt dat de gezellige muziek van de gebruikelijke bandjes gewoon in je woonkamer gehoord kan worden. “Britt, jij schreef met je huisgenoten het lied ‘gebiedend wijsje’ over de coronacrisis, kun je daar iets meer over vertellen?” vraagt Martijn als een ware presentator in zijn headset. Dit is wel onder controle, denkt Loekie, en met een gerust hart verlaat hij de Steck.

Terug naar de Wijnhaven, waar de eerste bestelling klaar staat om bezorgd te worden. Bij de bekende studentenflat op de Eduard du Perronlaan levert Loekie een flinke lading oranjebitter af. Daar wordt al wel een aanzienlijke borrel veroorzaakt, zou iedereen zich daar braaf aan de regeltjes houden? Vrolijk doet Loekie een bittertje mee, het is tenslotte Koningsdag. De biertjes en bitterballen zijn een daverend succes. Door de vlotte bezorgkunsten van Tess, Carmen, Eva, Nanne, Nadia en Koe hebben onze vaste en minder vaste gasten ijskoud bier en gloeiend hete bitterballen in hun eigen tuin of balkon, terwijl ze dansen op de muziek van de livestream. Genietend van het zonnetje fietst Loekie keer op keer de stad rond.

Telkens als de leeuw in de nabijheid van de Wijnhaven komt om de volgende lading bitterballen te halen, hoort hij twee nachtegaaltjes. Het zijn Robin en Daniëlle die de virtuele karaoke/popquiz verzorgen voor het programma ‘Willlie in je Woonkamer’. Loekie kan ook wel een beetje zingen, dus hij grijpt graag de kans aan om zijn stembanden te laten trillen en vrij spoedig benoemt hij Robin en Daan tot zijn achtergrondzangeressen.

Rond een uur of 9 ’s avonds is het online feest ten einde. Voldaan klimt Loekie naar de zolder en zijn doos weer in. Dit jaar ging het opruimen een stuk sneller. Het was even schakelen vandaag, maar gezien de omstandigheden is hij heel tevreden met de toch heel feestelijke alternatieve koningsdagviering. Maar, denkt de leeuw nog voordat hij in een diepe slaap wegzakt, volgend jaar wil ik wel heel graag weer op die bar dansen! Ik zal maar zorgen dat ik fit genoeg ben om weer op het podium liedjes mee te zZzzZZzzzz…

---------------------------------------------------------------------

#1 | Doe de deur dicht

    

 

Zondag 15 maart 2020, half 6 in de avond. De speciaal ingelaste persconferentie vermeldt de sluiting van de scholen en kinderopvang vanaf morgen. Dat is een harde klap voor het land. Het is vooral de realisatie, de ernst van de situatie, die nu landt. We kunnen inmiddels niet anders dan de snelle verspreiding van het coronavirus serieus nemen. Als zelfs de scholen sluiten, is het wel echt dichtbij. Terwijl het zo ver weg leek.  

Even voor half 6, café-restaurant de Wijnhaven, Delft. Hoewel het al een aantal weken vrij rustig is, was de lunch gezellig en is het borreluur aan. Ondanks de adviezen om meer thuis te blijven, is het café voor driekwart gevuld. “Ik heb het restaurant wel gewoon opgedekt, hoor.” Kim loopt de trap af en kijkt Maureen aan. “We hebben wel nog wat reserveringen staan.” Maureen knikt, terwijl ze een wijnglas poleert. Normaal kan ze nooit glazen poleren rond deze tijd op de avond. Het is een rare dag. Britt hoefde helemaal niet te komen vanavond van Kim. Als Ella twee biertjes neerzet op het entresol, lijkt het net een normale zondag. Niettemin hangt er een bijna tastbare deken van onzekerheid in de lucht.

Maureen zet haar telefoon op de bar, want de persconferentie is net begonnen. De scholen dicht, vanaf morgen al! Dan zullen wij ook niet open gaan morgen, voorspelt Kim. “Het zijn ingrijpende tijden…” klinkt de stem van minister Slob. Dan gaat het woord naar minister Bruins. Hij vertelt ons over de verlenging van de maatregelen tot en met 6 april en over de aanvullende maatregelen. “Alle eet- en drinkgelegenheden in Nederland sluiten om 18 uur vandaag de deuren en blijven dus tot en met 6 april gesloten.”

Het is alsof het collectieve hart van het werkende personeel gezamenlijk een slag overslaat. Alle horeca sluit vanaf 18 uur vandaag de deuren… Wat?! De heer Bruins noemt nog iets over sauna’s, seksclubs en coffeeshops, maar niemand hoort het. Die zullen ook wel dicht moeten.  

De telefoon gaat. Het is Marije: “Ik kom er nu aan.”

Dat is het dan. Over 20 minuten moet de Wijnhaven dicht zijn. Voor Kim, Maureen en Ella zit er dus niets anders op dan alle tafeltjes langs gaan. Er is gelukkig veel begrip. Het stel aan tafel 10 legt twee keer zoveel fooi neer, want “jullie krijgen het al zwaar genoeg.” De vrouw aan tafel 17 wenst ons allemaal sterkte. Tegelijkertijd proberen de heren aan tafel 14 nog een rondje bier te bestellen. “Nee, echt niet,” houdt Kim vol. Het café moet écht leeg. “Kom, we kunnen nu nog snel naar de coffeeshop,” besluiten de mannen.

En weg zijn ze. Met een zwaar hart sluit Maureen de deur. “Nou, dat was het dan,” verzucht ze met een verslagen blik.

“Nee,” zegt Marije. “Nu begint het pas.” Haar ogen fonkelen van ontsteltenis, maar haar gezicht staat vastberaden. We geven ons niet gewonnen, lijkt ze uit te stralen. “Maar we zijn dicht…” zegt Ella.

“De deur is dicht. Maar de Wijnhaven niet.”

- Juliska Wijsman 

 

 

d0c12520 f153 45ef 9d18 58c73d9eb700